گیاهان

ريشه ها را از روي شكل ظاهري نيز طبقه بندي مي كنند. از اين جهت دو نوع ريشه مي توانيد تشخيص دهيد: ريشه هاي راست و ريشه هاي افشان. در ريشه راست دو نوع ريشه اصلي (ضخيمتر) و ريشه هاي فرعي (نازكتر) قابل تشخيص است. در اين سيستم يك ريشه ي اصلي وجود دارد كه ريشه هاي جـانبي از آن منشعب مي شونـد ريشه كاهو، شب بو و ميموني از اين نوعند. وقتي بسياري از علف هاي باغچه و يا گياهان باغي كوچك را از خاك ريشه كن مي كنيم، توده ي بزرگي خاك نيز همراه ريشه خارج مي شود. اين اتفاق از آن رو به وقوع مي پيوندد كه اين گياهان سيستم ريشـه اي افشان دارند. در اين گياهـان چنـد ريشه اصلـي وجـود دارد كـه منشعب مي شوند و توده ي انبوهي از ريشه هاي جانبي درهم تنيده را تشكيل مي دهند. در ريشه هاي افشان همه ريشه ها هم قطرند، ريشه بسياري از غلات مانند گندم وجو از اين قبيلند.
بعضي ريشه ها به عنوان تكيه گاهي قوي سازش يافته اند. ريشه هاي افشان موجود در بعضي از علفي ها كه در آنها رشته هاي متعددي در جهات خاك از ساقه منشعب مي شوند، از اين جمله اند. ريشه هاي ستبر براي ذخيره ي مواد مناسب اند. اين ريشه ها- چنان در هويج ديده مي شود- قطور و قائم اند و انشعابات فرعي كوچكي از آن ها جدا مي شود

در چند ميلي متري انتهاي ريشه، منطقه اي قرار دارد كه آب و مواد محلول را از خاك جذب مي كند. كارآيي ريشه در اين عمل به حدي بالاست كه موجب خشك شدن خـاك اطراف خـود مي شود. ريشه هـا بـراي حفظ قدرت جذب خود بايد مرتب رشد كنند و خود را به مناطق جديدي از خاك وارد كنند. اين رشد با دو عمل امكـان پذير مي شود. نخست سلول هاي منطقه ي رشد طولي كه درست بالاي نوك ريشه قرار دارند، طويل مي شوند و نوك ريشه را در خاك فرو مي برند و دوم تارهـاي كشنده از سلول هاي روپـوستي بخشي از ريشه كه درست بـالاي منطقه ي رشد طولي قرار گرفته است منشأ مي گيرند. هر تار كشنده ممكن است 1 تا 2 سانتي متر رشد و در ميان ذرات خاك نفوذ كند.